Eén van de uitspraken die we vorige week hoorden tijdens het symposium over ‘levend verlies’, georganiseerd door Sandra Bonte.
Er waren meerdere gastsprekers die allemaal vanuit hun expertise kwamen vertellen over dit thema.
Wat een geweldige verteller bleek Manu Keirse te zijn. Voorbeeld na voorbeeld na voorbeeld over eigen praktijksituaties, die zo rauw en puur recht m’n hart binnenkwamen.
Onze intentie was om nog meer input te kunnen krijgen voor onze training Samenwerken in de Driehoek. Want als je een kind krijgt met een beperking, of je brengt je ouder/partner naar het verpleeghuis, dan heb je te maken met levend verlies.
De boodschap van Manu was duidelijk: besef als hulpverlener dat je te maken hebt met rouw en verdriet. Het gaat niet over accepteren of een plekje geven (‘heb je het nu nog niet verwerkt?’), maar over hoe moet je dit adequaat overleven?
Laat verdriet verdriet zijn en zorg voor warmte en genegenheid eromheen.
En als een ouder of verwant boos reageert naar jou toe als hulpverlener, weet dat je te maken hebt met levend verlies.
Weet ook dat dit kan toenemen met ouder worden. Want wie gaat er voor mijn kind zorgen als ik er niet meer ben??
Het is verlies dat niet afneemt of overgaat: growing sorrow.
Bij overlijden zijn er allerlei rituelen om afscheid te nemen en het te delen met de samenleving. Het is belangrijk om dit ook te ontwikkelen bij levend verlies.
Wat een indrukwekkende verhalen en mooie inzichten!
Wij hadden beiden echt tijd nodig om alles te laten bezinken. En dit was alleen nog maar het verhaal van de 1e gastspreker. In ons volgende bericht zullen we ook iets schrijven over de anderen.
Dec 2025
