Poeh, wat een intens gesprek had ik onlangs met een meneer van 83 op een PG afdeling.
Ik liep op de gang, coaching on the job, toen hij begon te roepen vanuit zijn kamer. Dus ik ging even naar binnen en ben bij hem gaan zitten.
We praatten even over koetjes en kalfjes totdat hij begon te vertellen waarom hij hier eigenlijk woont.
‘Ik heb Alzheimer’, zegt meneer, ‘en ook nog dat akelige beest van Parkinson erbij.’
Hij vertelt over de dag dat hij zijn diagnose hoorde van de huisarts en gelijk zijn rijbewijs kon inleveren. ‘Ik mocht ineens niks meer.’
Soms lukte het niet om op woorden te komen. Dan zei hij ‘kijk, error, ik weet het niet meer.’
Het besef van langzaam achteruitgaan…. deze meneer beseft het, voelt het, ervaart het.
We hebben een prachtig gesprek, over verlies en afhankelijkheid. Het raakt me, ontroert me. Ja, dit kan je maar zo overkomen.
Als ik na drie kwartier weer opsta, bedank ik hem voor wat hij met me heeft gedeeld. En hij bedankt mij voor mijn tijd en luisterend oor.
En als ik dan wegga, zegt hij ‘kom nog eens terug meisje, dan kun je zien wat er dan nog van me over is…’
Met een brok in m’n keel verlaat ik zijn kamer.
Van mens tot mens.
Mei 2025
