Ik heb regelmatig last van schuldgevoel. Het gevoel te moeten kiezen tussen het één en het ander – of soms zelfs tussen twee mensen. Kies ik voor de één, dan voel ik me schuldig naar de ander toe.
Tijdens mijn opleiding TA Management en Organisatieontwikkeling volgde ik een module over spelgedrag: psychologische spelen. Iets wat je veel ziet binnen organisaties, teams en bij medewerkers… en ja, helaas ook bij mezelf.
Gisteravond las ik mijn theorie nog eens door en kreeg ik ineens een mooi inzicht. Het ging over het racketgevoel: een niet-authentiek gevoel, een zogenoemd ‘kindgevoel’.
Om dit voor mezelf concreet te maken, vroeg ik ChatGPT waar ik aan kon denken. En ChatGPT kent me inmiddels een beetje 😊, want het kwam met: schuldgevoel. En ja, die is raak – dat herken ik maar al te goed.
Schuldgevoel blijkt bijna altijd een racketgevoel te zijn. Het hoort dus niet bij het hier-en-nu, maar past bij daar-en-toen.
De vraag die daarbij hoort: wat vermijd je dan?
Eén van de mogelijke antwoorden is: boos worden, een grens stellen.
En ja… ook die is raak. Dat vind ik nog steeds lastig.
Mijn schuldgevoel wordt daarmee een soort emotioneel schild. Want zolang ik me schuldig voel, hoef ik niet boos te worden.
Door me hier bewust van te zijn, kan ik nu onderzoeken wat ik eigenlijk probeer te beschermen. Want als ik me niet schuldig zou voelen… wat zou ik dan wél tegen de ander willen zeggen?
In TA-termen: verleg je focus van schuld naar je eigen grens. Ga van je Aangepaste Kind naar je Volwassene.
Mooi hè?
Een waardevol inzicht om mee de nieuwe week in te gaan.
Maart 2026
