Tijdens mijn laatste training in de ouderenzorg over ‘omgaan met onbegrepen gedrag’ werd veel gesproken over mevrouw M.
Mevrouw M. is namelijk een bewoner met heel complex gedrag. Als ik vraag wat ze hierin laat zien, krijg ik antwoorden als:
▪️ Ontzettend claimend, loopt de hele dag achter ons aan. Gaat zelfs mee andere slaapkamers in
▪️ Scheldt ons uit, doet echt lelijk
▪️ Alleen maar negatief
▪️ Ze heeft zeker weten psychiatrische problematiek, iets van Borderline waarschijnlijk
▪️ Alle andere bewoners hebben last van haar of zijn zelfs bang voor haar
▪️ Ze hoort hier niet
We gaan aan de slag met ons gedragsinterventieplan, één van de modellen die we graag gebruiken in een training als hulpmiddel om goed naar de bewoner te kunnen kijken.
Eerst het besef dat deze mevrouw altijd alert is en dus eigenlijk nooit of nauwelijks ontspannen is. Wat triest. Hoe is dat voor iemand als je altijd hoger in je spanning zit? En als je voelt dat de mensen om je heen niet blij van je worden.
De volgende stap is betekenis verlenen: welke factoren spelen allemaal een rol in het ontstaan van het gedrag? Toen was de conclusie: we weten eigenlijk niks van haar. Geen achtergrond, geen levensverhaal, hoe is ze zelf opgegroeid, hoe was haar huwelijk, hoe is de band met haar kinderen, hoe ging ze vroeger om met eten? We hebben alleen maar gaten.
“En waarom laat iemand claimend gedrag zien?” Het team zegt gelijk angst, onveiligheid. “Ah, dus deze vrouw is angstig. Wat betekent dat voor je manier van begeleiden?”
Wat er ontstond vond ik zo mooi om te zien! Er kwam gelijk mildheid en compassie voor deze vrouw. Ook wat actiepunten: gesprek met familie gaan plannen, informatie gaan ophalen, met als doel mevrouw beter te gaan begrijpen.
Een mooie verschuiving. Ik weer tevreden naar huis 😊
Febr 2026
